Ik heb al een tijdje niks meer geschreven. En daarom vond ik het maar weer eens tijd worden voor een short-story. Hier is die dan! Vers van de pers. Ik ben geinspireerd door een nummer van the Arctic Monkeys. Het nummer heet 'Leave before the lights come on'.
Het gaat over een one night stand. Zelf heb ik zoiets nog nooit meegemaakt. Maar over geschreven heb ik wel, zie hier het resultaat. Geschreven met passie, humor en een vleugje fantasie. Enjoy, and give me some fucking feedback, please.
Het suizende geluid van voorbijkomend verkeer maakt mij wakker. Ik hou mijn ogen dicht omdat ik gewoon niet wil weten hoe laat het is. Het kwam 13.00 zijn maar het kan ook 8.30 zijn. Liever val ik weer in die diepe slaap. Alleen het warme lente weer eist dat ik mijn bed uit kom. Na wat pijnzen neem ik toch het besluit om op de klok te kijken. Laten we hopen op een 9 uur. Dan kan ik nog even doorslapen voordat ik weer vakken kan gaan vullen in die klote super.
Daar gaatie dan. Zonder mijn lichaam te verder te bewegen draai ik mijn hoofd naar links. Stiekem begluir ik de klok vanuit een kikvorsperspectief. De kleine wijzer staat net iets onder de 11 en de grote passeert net de 8. Na een denk-moment van een paar seconde maak ik er 10.40 van. Niet slecht. Geen echte overwinning op de tijd maar beter als om 13.00 wakker worden en vervolgens een hartverzakking krijgen door de hitte die zich inmiddels heeft verzameld in je kamer door de zon. De vorige keer dat mij dat overkwam veranderde mijn ochtendpenis linearecta in een slappe zak. Daarbij kwamen nog de opvliegers en kotsneigingen waardoor ik de neiging had om mij zelf met een kaasschaaf te bewerken in een isolatiecel. Oke, misschien is dat wat overdreven. Maar een pretje, dat was het niet.
Ik ga maar weer verder slapen. Nog een uurtje door soezen en dan is het tijd om op de staan. Met een mix van een zucht en een gaap draai ik mij weer om. Alleen dan zie ik iets in mijn bed. Iets wat nou niet elke dag in mijn bed ligt. Voorzichtig ga ik op onderzoek uit door iets dichterbij te kruipen. Wat er ook onder het hoopje dekens ligt, het ademt in ieder geval. Als ik weer wat dichterbij ben is er wat haar zichtbaar. Bruine lokjes komen te voorschijn die leiden naar een wit kopje met rode wangetjes. Gescheiden door een klein smal wipneusje dat leidt naar twee gesloten oogjes. Beide opgemaakt met een diepe warme zwart-rode kleur. Even versteent en verbijsterd staar ik haar aan. Verbaasd kijk ik om mij heen of ik wel in de goede kamer zit. Ben ik niet toevallig in het verkeerde bed beland? Of zit ik gewoon te spacen op een kater?
Geruisloos schuif ik het deken zachtjes van der schouder af. Een half naakt lichaam komt te voorschijn. Waar eerst een hoopje dekens leek te liggen, ligt nu een mooie dame. Een ding is zeker: Een vrouw van zo'n hoge klasse heb ik nog nooit gehad. Ik had eerder verwacht dat ik met een kots vlek wakker zou worden. Nou, niets is minder waar. Ik word gewoon wakker met Aphrodite aan mijn zijde. Volgens mij herken ik haar ook ergens van. Dat kopje, dat haar. Ach, het zal wel niks zijn. Het is vast weer zo'n vage déjà vu die ik wel vaker heb.
Na een flinke rek stap ik uit bed. Wat moet ik nou met haar? Ik zal haar op z'n minst een ontbijtje aan moeten bieden. Dat zal een goede manier zijn om er samen achter te komen hoe we hier terecht zijn gekomen. Op de keukentafel ligt een zwart leren tasje met jasje. Ik zou natuurlijk in het tasje kunnen kijken. Dan kom ik er van zelf wel achter wie het is. Maar laat ik dat maar niet doen, ik vraag het haar zelf wel.
Inmiddels heb ik een simpel ontbijt tafereeltje klaargemaakt met alles erop en eraan. Hagelslag, honing, worstje, melkje, kopjes, eierdopjes en zelfs croissantjes van gisteren. Het wegwerp servies maakt het rijtje natuurlijk af. Misschien niet het ontbijt om een one night stand goed af te sluiten maar ik kom toch wel in de buurt, toch?
In de weerspiegeling van het keukenraam zie ik silhouette naderen. Voetstapjes bevestigen mijn waarneming en haar handen die over mijn rug strijken maken het af. Lieflijk sluit ze mij in met haar armen. "Ik had geen ontbijtje verwacht" fluistert ze in mijn oor. Glimlachend draai ik mij om. "Ja, ik zal toch op de een of andere manier het ijs moeten laten breken niet waar?". Lachend kijkt ze mij aan. Licht nieuwsgierig vraagt ze of ik dit vaker doe. Zo'n one night stands. "Eerlijk gezegd is dit mijn eerste keer, een one night stand dan". "Serieus? Ik had wel een echte casanova achter jou gezocht". "Haha nee, meer een romanticus met een passie voor de vrouwelijke vrucht".
Normaal gesproken leer je elkaar voor de seks kennen. Wij pakten het anders aan. Wat een korte hap leek te worden liep uit tot koffie koud wordend ontbijtje. Ik zweer nog steeds dat ik haar ergens van ken. "Heb ik jou niet ergens eerder gezien?". Met een licht mysterieus lachje kijkt ze mij aan. "Nee, vast niet. Ik ben gewoon een Hollands meisje hoor". Zoekend naar iets kijkt ze plots rond. "Hoelaat is het trouwens?". Als ik mijn hoofd draai en net langs haar kopje heen kijk zie ik de klok. "Even over twaalf". Even lijkt het alsof voor haar de tijd stil staat. Haar ogen sperren en met een lichte shock kijkt ze mij aan. "Kut! Ik moet weg, sorry!". Vlug staat ze op. Met een beweging slaat ze haar koffie achterover. In haar kanten lingerie loopt ze mijn slaapkamer in. Terwijl zij haar outfit weer bij elkaar aan het zoeken is schenk ik nog wat koffie in. Voor haar natuurlijk.
Als ze mijn slaapkamer weer uit komt stormen sta ik al klaar bij de deur. In de ene hand haar jasje, in de ander een grote mok met koffie. "Bedankt voor de leuke nacht". Na een lach en een wangkus wilt ze weg lopen. "Vergeet je niet iets?". Vlug draait ze zich om. "Oh shit. Dankje, trouwens". Het jasje trekt ze vlug aan waarna ze de mok overneemt. "Geen dank", reageer ik lachend. Als ze even snel de tijd neemt om de print op de mok te lezen kijkt ze mij vragend aan. " 'Voor de liefste moeder'? Dit is toch geen hint he?". "Oh haha, nee. We hebben het veilig gedaan". "Mooi", reageert ze met dat herkenbare lachje. Met een zoen in plaats van een kus nemen we afscheid. Even blijf ik in de deurpost staan, dit is misschien de laatste keer dat ik haar zie.
06-03-2010
Een BDE'tje
Op weg naar mijn werk wordt ik opgeschrikt door een rood gevaarte in de verte. Een klein autotje scheurt over de pas gebouwde rotonde. Zal wel zo'n 18 jarige mbo'er zijn die net zijn rijbewijs heeft gehaald. Even crossen over de nieuwe rotonde, kijken of je er ook een beetje op kan driften. Plots houdt mijn mp3 speler er mee op. Geirriteerd probeer ik hem weer aan de praat te krijgen. Maar tevergeefs, de batterij is weer op. Met wat lompigheid stop ik de uitgeputte mp3 speler in mijn tas.
Als ik weer op kijk schrik ik op. Weer dat rode auto'tje. Nog steeds rijdt hij daar, alleen dit keer iets dichterbij en op het fietspad! Met een vaart komt het voertuig steeds dichterbij. Steeds meer stofwolken rijzen op achter de auto, alsof er nog harder gas wordt gegeven. Mijn ogen sperren wijd open. Mijn hart lijkt stil te staan en het zweet breekt me uit. Ik weet al hoe het af zal gaan lopen. Precies zoals het er in de Grand Theft Auto series aan toe gaat. Een niets vermoedend burger zit op zijn fiets. Plots duikt er een BMW op compleet met een achtervolgend politie korps. De fietser wordt vol aangereden waardoor hij over de motorkap vliegt en achter de auto terecht komt. Natuurlijk wordt er gewoon door gereden door de auto's. Dit heeft als gevolg dat de hele groep schietende en schreeuwende politie agenten ook nog een keer over het slachtoffer heen rijden waardoor een volledige revalidatie eigenlijk ook al niet meer mogelijk is. Zo zal het ook bij mij gaan, alleen dan zonder die scheurende politie auto's die ook nog eens over mij heen rijden.
De auto komt steeds dichterbij. Wat een kut manier om je leven te eindigen eigenlijk. Aangereden worden door een auto. Kon ik nog maar even genieten van het leven..
Ik zie alles voorbij schieten. Als ik Gaspard Auge en Xavier de Rosnay voorbij zie komen blijft het even hangen. Ze moeten wel Planisphere Final van Justice op mijn begrafenis draaien! Na de hele reeks die net is voorbij geraast besef ik het. Dit is mijn einde, dit was het dan. Ik sluit mijn ogen en stop met trappen.
Als er na enkele momenten nog niets is gebeurd open ik zachtjes mijn ogen. Met spleetoogjes kijk ik voor me uit. Tot mijn verbazing gaat het rode autotje aan de kant. Ik kijk verbaast naar de auto. Dan zie ik het pas. Achter het stuur zit geen 18-jarige mbo'er. Het is Elsebeth Nagels! En het blijkt ook geen rood kampers golfje te zijn. Het is gewoon het 45 kilometer auto'tje van Elsebeth! Natuurlijk rijdt ze op het fietspad.. Ze mag helemaal niet op de weg. Met een lach en een zwaai raast ze voorbij. En ik ben weer blij. Overreden worden door een 45 kilometer auto'tje, dat is wel heel erg triest.
Notitie:
Dit korte verhaal is speciaal geschreven voor Emma-Sophie Nagels. Ik heb haar familie er maar bij betrokken, ik denk dat ze dat wel leuk zal vinden. En waarom schrijf ik speciaal voor haar? Nou, ze zit helemaal aan de andere kant van de wereld. Ze moet dus al mijn grapjes en 'schrijfkunsten' missen. Daarom dit korte verhaaltje!
Als ik weer op kijk schrik ik op. Weer dat rode auto'tje. Nog steeds rijdt hij daar, alleen dit keer iets dichterbij en op het fietspad! Met een vaart komt het voertuig steeds dichterbij. Steeds meer stofwolken rijzen op achter de auto, alsof er nog harder gas wordt gegeven. Mijn ogen sperren wijd open. Mijn hart lijkt stil te staan en het zweet breekt me uit. Ik weet al hoe het af zal gaan lopen. Precies zoals het er in de Grand Theft Auto series aan toe gaat. Een niets vermoedend burger zit op zijn fiets. Plots duikt er een BMW op compleet met een achtervolgend politie korps. De fietser wordt vol aangereden waardoor hij over de motorkap vliegt en achter de auto terecht komt. Natuurlijk wordt er gewoon door gereden door de auto's. Dit heeft als gevolg dat de hele groep schietende en schreeuwende politie agenten ook nog een keer over het slachtoffer heen rijden waardoor een volledige revalidatie eigenlijk ook al niet meer mogelijk is. Zo zal het ook bij mij gaan, alleen dan zonder die scheurende politie auto's die ook nog eens over mij heen rijden.
De auto komt steeds dichterbij. Wat een kut manier om je leven te eindigen eigenlijk. Aangereden worden door een auto. Kon ik nog maar even genieten van het leven..
Ik zie alles voorbij schieten. Als ik Gaspard Auge en Xavier de Rosnay voorbij zie komen blijft het even hangen. Ze moeten wel Planisphere Final van Justice op mijn begrafenis draaien! Na de hele reeks die net is voorbij geraast besef ik het. Dit is mijn einde, dit was het dan. Ik sluit mijn ogen en stop met trappen.
Als er na enkele momenten nog niets is gebeurd open ik zachtjes mijn ogen. Met spleetoogjes kijk ik voor me uit. Tot mijn verbazing gaat het rode autotje aan de kant. Ik kijk verbaast naar de auto. Dan zie ik het pas. Achter het stuur zit geen 18-jarige mbo'er. Het is Elsebeth Nagels! En het blijkt ook geen rood kampers golfje te zijn. Het is gewoon het 45 kilometer auto'tje van Elsebeth! Natuurlijk rijdt ze op het fietspad.. Ze mag helemaal niet op de weg. Met een lach en een zwaai raast ze voorbij. En ik ben weer blij. Overreden worden door een 45 kilometer auto'tje, dat is wel heel erg triest.
Notitie:
Dit korte verhaal is speciaal geschreven voor Emma-Sophie Nagels. Ik heb haar familie er maar bij betrokken, ik denk dat ze dat wel leuk zal vinden. En waarom schrijf ik speciaal voor haar? Nou, ze zit helemaal aan de andere kant van de wereld. Ze moet dus al mijn grapjes en 'schrijfkunsten' missen. Daarom dit korte verhaaltje!
27-02-2010
11-02-2010
The brutal truth
Verkleumd van de kou stap ik naar binnen. Een golf van warme lucht komt over me heen als ik het bruine cafe binnen stap. Kaarsjes scheiden de liefdevolle blikken van een flirtend paar. Ik weet nog wel dat wij er ook zo bij zaten. Glimlachend door het binnenpretje hang ik mijn jas op.
Als ik mij omdraai zie ik ze al zitten. Blijkbaar heeft ze mij nog niet gezien. Eenzaam aan een tafeltje zit ze met haar glas rode wijn te spelen. Terwijl ze met haar elegante nagels over de rand van het glas strijkt lijkt ze in een hypnose te raken door de zachte wijn aroma's. Als ik dichterbij kom kijkt ze met lege oogjes op. Al snel schakelt ze over naar haar lachje. Alleen deze is niet zo plezierig en oprecht als altijd.
"Beginnen we tegenwoordig zonder mij?" vraag ik lachend. Ze lijkt me eerst niet te begrijpen. Als ik weer naar het glas kijk lacht ze. "Oh, ja. Had een lange dag vandaag. Ik moest de dienst van Corine overnemen". Weer verschijnt hetzelfde onnatuurlijke lachje van net op haar gezicht. Als ik me even omdraai steek ik een vinger in de lucht richting de barman. Knikkend pakt hij een glas en begint hij te tappen.
"Nou, waarom wilde je me spreken?". Weer trekken haar ogen naar het glas. Zachtjes pak ik haar hand vast en smelten ze samen tot een geheel. "Is er iets?" vraag ik zachtjes. "Het spijt me zo". Verward kijk ik haar aan, "het spijt je?". De jonge serveerster verpest het moment als ze het bier met viltje op de tafel neer kwakt. "Hoe bedoel je het spijt je?" vraag ik als ik mijn hoofd dichter naar de hare breng. Plots kijkt ze op. "Tim, hij was hier gister". Langzaam veranderen haar bruine ogen in glazige knikkers. Met wanhopige grote ogen kijkt ze me aan. Haar ogen zeggen al genoeg. Ik leun wat naar achter en kijk haar licht minachtend aan. "Dé Tim?". "Wat is er gebeurd?" vraag ik direct. Als ze weer zwijgend naar haar glas staart valt het stil. Ze kijkt weer op als ik haar zachtjes in de hand knijp. Tranen rollen over haar wang. "Zeg dat het niet waar is". Als ik mijn hand terug neem kijkt ze naar de tafel. De plek waar onze handen eerst geklemd lagen, verzegeld en ontastbaar. Wetend dat dit de laatste keer zou zijn dat haar hand de mijne had geraakt. "Het ging allemaal zo snel. Je weet wat hij voor me betekend. Ik dacht niet na. Het gebeurde gewoon". "En wij dan??" vraag ik op een iet wat botte toon. Met een wanhopige vragende blik staart ze me aan. "Het spijt me zo. Ik wist gewoon niet wat me overkwam. Hij kuste mij gewoon, het gebeurde. En van het een kwam het ander". Tranen stormen als een lawine over der wangetjes."Het gene waar ik altijd van droomde gebeurde. Wie weet wat er zou volgen". Langzaam voel ik een brok in mijn keel komen. Ik had het kunnen weten. Ik zou het zelfde doen. Maar het doet pijn. Ik voel de hamer mijn hart spiesen met spijkers. Nu krijg ik pas door dat ik niet de enige ben die dit hoort. Als ik de barman aan kijk gaat hij weer snel verder met de kassa. Nu komen de tranen naar boven. Sprakeloos kijk ik haar aan. "Kon ik de tijd maar terug draaien" zegt ze zacht snikkend.
Als ik een traan over mijn wang voel rollen sta ik op. Zwijgend pak ik mijn jas en kijk der nog een keer aan. Eenzaam zit ze aan een tafeltje. Huilend met een rood wijntje in haar hand. Ik weet dat het haar spijt. Maar dit is mijn fout, ik had het zien aankomen. Ik leg nog een vijfje op de bar en loop weg. Het gelukkige jonge paar zit er nog steeds. Samen kijken ze me aan. Beide met een blik van medelijden. Beide met de gedachte, dat het bij hen waarschijnlijk ooit hetzelfde zou gaan.
Als ik mij omdraai zie ik ze al zitten. Blijkbaar heeft ze mij nog niet gezien. Eenzaam aan een tafeltje zit ze met haar glas rode wijn te spelen. Terwijl ze met haar elegante nagels over de rand van het glas strijkt lijkt ze in een hypnose te raken door de zachte wijn aroma's. Als ik dichterbij kom kijkt ze met lege oogjes op. Al snel schakelt ze over naar haar lachje. Alleen deze is niet zo plezierig en oprecht als altijd.
"Beginnen we tegenwoordig zonder mij?" vraag ik lachend. Ze lijkt me eerst niet te begrijpen. Als ik weer naar het glas kijk lacht ze. "Oh, ja. Had een lange dag vandaag. Ik moest de dienst van Corine overnemen". Weer verschijnt hetzelfde onnatuurlijke lachje van net op haar gezicht. Als ik me even omdraai steek ik een vinger in de lucht richting de barman. Knikkend pakt hij een glas en begint hij te tappen.
"Nou, waarom wilde je me spreken?". Weer trekken haar ogen naar het glas. Zachtjes pak ik haar hand vast en smelten ze samen tot een geheel. "Is er iets?" vraag ik zachtjes. "Het spijt me zo". Verward kijk ik haar aan, "het spijt je?". De jonge serveerster verpest het moment als ze het bier met viltje op de tafel neer kwakt. "Hoe bedoel je het spijt je?" vraag ik als ik mijn hoofd dichter naar de hare breng. Plots kijkt ze op. "Tim, hij was hier gister". Langzaam veranderen haar bruine ogen in glazige knikkers. Met wanhopige grote ogen kijkt ze me aan. Haar ogen zeggen al genoeg. Ik leun wat naar achter en kijk haar licht minachtend aan. "Dé Tim?". "Wat is er gebeurd?" vraag ik direct. Als ze weer zwijgend naar haar glas staart valt het stil. Ze kijkt weer op als ik haar zachtjes in de hand knijp. Tranen rollen over haar wang. "Zeg dat het niet waar is". Als ik mijn hand terug neem kijkt ze naar de tafel. De plek waar onze handen eerst geklemd lagen, verzegeld en ontastbaar. Wetend dat dit de laatste keer zou zijn dat haar hand de mijne had geraakt. "Het ging allemaal zo snel. Je weet wat hij voor me betekend. Ik dacht niet na. Het gebeurde gewoon". "En wij dan??" vraag ik op een iet wat botte toon. Met een wanhopige vragende blik staart ze me aan. "Het spijt me zo. Ik wist gewoon niet wat me overkwam. Hij kuste mij gewoon, het gebeurde. En van het een kwam het ander". Tranen stormen als een lawine over der wangetjes."Het gene waar ik altijd van droomde gebeurde. Wie weet wat er zou volgen". Langzaam voel ik een brok in mijn keel komen. Ik had het kunnen weten. Ik zou het zelfde doen. Maar het doet pijn. Ik voel de hamer mijn hart spiesen met spijkers. Nu krijg ik pas door dat ik niet de enige ben die dit hoort. Als ik de barman aan kijk gaat hij weer snel verder met de kassa. Nu komen de tranen naar boven. Sprakeloos kijk ik haar aan. "Kon ik de tijd maar terug draaien" zegt ze zacht snikkend.
Als ik een traan over mijn wang voel rollen sta ik op. Zwijgend pak ik mijn jas en kijk der nog een keer aan. Eenzaam zit ze aan een tafeltje. Huilend met een rood wijntje in haar hand. Ik weet dat het haar spijt. Maar dit is mijn fout, ik had het zien aankomen. Ik leg nog een vijfje op de bar en loop weg. Het gelukkige jonge paar zit er nog steeds. Samen kijken ze me aan. Beide met een blik van medelijden. Beide met de gedachte, dat het bij hen waarschijnlijk ooit hetzelfde zou gaan.
07-01-2010
Enough homework to kill the Hulk
Goeiendaaaag minse! Ik heb het weer druk hoor. Tentamens komen eraan en dat betekent dat ik weer eens moet gaan leren! Daarom wordt dit geen lang bericht. Der komt wel een short story aan, ik heb namelijk weer een ideetje. Het heeft wel totaal niks te maken met de vorige short story, en deze story wordt ook echt kort. Maar leuk wordt het wel, denk ik haha. Ik heb trouwens weer iets nieuws. Elke keer als ik iets leuks zie maak ik er foto's van! En dat heb ik al best wel vaak gedaan, daarom nu in een keer veel foto's!
1.Postvakjes op school!
2.Geschreven op de auto van de ouders van Etienne midden in de nacht met oud en nieuw!
3.Soep van het buffet op werk in de container! En der kwamen bubbeltjes omhoog, fotografisch waardig dusch!
4.Gekke Aziaten in een schoolboek. Eentje lijkt er op Son! High five! Son heeft trouwens een blog! http://sun-lines.blogspot.com. Hij dropt daar al zijn muziek en mixes want hij draait muziek en mixt. Dus
5.No comment
6.klasgenoot Jens kon geen tequila aan dus hij dacht, "let's throw the fuck up!"
7.Thijs de frietvet kunstenaer!
en nu stop ik weer! Ciaaaao
03-01-2010
Guerilla war in Arcen
31-12-09 - 9:57
KABAMM!!
Ik schrik wakker en kijk op m'n klok. Het is 9:57. "What the fuck was dat" denk ik bij mezelf. Ik lag net lekker te dromen over hoe ik een broodje steak&cheese met cocktail saus naar binnen zat te werken, krijg je dit weer.
Verward ga ik recht op zetten. Nog meer knallen volgen. Ik hoor gesuis en geknal, gepiep en gekrijs. Opeens sperren mijn ogen wijd open van schrik. "De derde wereld oorlog!". "Nee" denk ik, "dan zou het in een klap over zijn. Je ziet een Koreaanse raket voorbij suizen met een spoor van rijst achter zich. Vervolgens zie je een flits waarna je verdampt door een enorme hitte van 4000 °C die wordt veroorzaakt door een flinke overdosis gamma straling. En die mooie paddenstoelwolk krijg je nog niet eens te zien."
Wat kan het dan zijn? Ik stap gespannen uit bed en loop naar het raam. Voorzichtig kijk ik door het kiertje van de lamellen. Ik zie een paar mensen lopen. Aan de andere kant hoor ik hard geknal. Zijn dat nou mitrailleur schoten? Ineens wordt ik opgeschrikt door een schorre schreeuw. "Abhauen! Du scheisse Holländer!" Mijn ademhaling stopt. Van schrik deins ik terug van het raam. Wa.. was dat D.. Duits?
Godverdomme! De Duitsers hebben de oorlog verklaard! Stom rot volk. Dit is al de derde keer in 100 jaar! Leren ze het nou nooit? Vlug loop ik naar de spiegel om m'n lenzen in te doen. Ik zal die moffen eens een lesje leren! In een uithoek van de spiegel zie ik de vrij dunne afscheurkalender. Ik draai mij om en kijk even goed. De kalender is wel verdacht dun. Als ik wat beter kijk zie ik de datum.
Oh.. Het is vandaag 31 december.. Oh... wacht eens even. Ik loop weer naar het raam. Dit keer trek ik de lamellen helemaal omhoog. Op straat loopt een groepje jongeren. Allemaal met een zak vuurwerk. Als guerilla milites zwerven ze door de straten van Arcen terwijl ze een spoor van buskruit en kapotte rotjes achterlaten. Als ik naar links kijk zie ik de schreeuwende Duitse overbuurman zijn vuist ballen. Ze hebben rotjes in zijn vijver gegooid en er drijven twee koi karpers aan het wateroppervlak. Meneer Lachmann lijkt wel een beetje op Adolf als je zijn badjas weg denkt..
Ja, het jaar gaat zo snel voorbij dat je het bijna vergeet. En ik ga het nu niet hebben over wat er allemaal in 2009 is gebeurd, want dat weten jullie vast ook wel. Ik ga het ook niet over 2010 hebben want ik kan niet in de toekomst kijken. Wat ik wel ga doen is vanavond genadig goed spareribs eten en daarna lekkere Hertog Jan biertjes drinken met wat vrienden. Ondanks dat ik het ontzettend lame vind om een zalig Nieuwjaar te wensen doe ik het toch als teken van formaliteit. Dus bij deze; zalig Nieuwjaar stelletje afgetrapte hoerenlopertjes en een fijn leven toegewenst!
KABAMM!!
Ik schrik wakker en kijk op m'n klok. Het is 9:57. "What the fuck was dat" denk ik bij mezelf. Ik lag net lekker te dromen over hoe ik een broodje steak&cheese met cocktail saus naar binnen zat te werken, krijg je dit weer.
Verward ga ik recht op zetten. Nog meer knallen volgen. Ik hoor gesuis en geknal, gepiep en gekrijs. Opeens sperren mijn ogen wijd open van schrik. "De derde wereld oorlog!". "Nee" denk ik, "dan zou het in een klap over zijn. Je ziet een Koreaanse raket voorbij suizen met een spoor van rijst achter zich. Vervolgens zie je een flits waarna je verdampt door een enorme hitte van 4000 °C die wordt veroorzaakt door een flinke overdosis gamma straling. En die mooie paddenstoelwolk krijg je nog niet eens te zien."
Wat kan het dan zijn? Ik stap gespannen uit bed en loop naar het raam. Voorzichtig kijk ik door het kiertje van de lamellen. Ik zie een paar mensen lopen. Aan de andere kant hoor ik hard geknal. Zijn dat nou mitrailleur schoten? Ineens wordt ik opgeschrikt door een schorre schreeuw. "Abhauen! Du scheisse Holländer!" Mijn ademhaling stopt. Van schrik deins ik terug van het raam. Wa.. was dat D.. Duits?
Godverdomme! De Duitsers hebben de oorlog verklaard! Stom rot volk. Dit is al de derde keer in 100 jaar! Leren ze het nou nooit? Vlug loop ik naar de spiegel om m'n lenzen in te doen. Ik zal die moffen eens een lesje leren! In een uithoek van de spiegel zie ik de vrij dunne afscheurkalender. Ik draai mij om en kijk even goed. De kalender is wel verdacht dun. Als ik wat beter kijk zie ik de datum.
Oh.. Het is vandaag 31 december.. Oh... wacht eens even. Ik loop weer naar het raam. Dit keer trek ik de lamellen helemaal omhoog. Op straat loopt een groepje jongeren. Allemaal met een zak vuurwerk. Als guerilla milites zwerven ze door de straten van Arcen terwijl ze een spoor van buskruit en kapotte rotjes achterlaten. Als ik naar links kijk zie ik de schreeuwende Duitse overbuurman zijn vuist ballen. Ze hebben rotjes in zijn vijver gegooid en er drijven twee koi karpers aan het wateroppervlak. Meneer Lachmann lijkt wel een beetje op Adolf als je zijn badjas weg denkt..
Ja, het jaar gaat zo snel voorbij dat je het bijna vergeet. En ik ga het nu niet hebben over wat er allemaal in 2009 is gebeurd, want dat weten jullie vast ook wel. Ik ga het ook niet over 2010 hebben want ik kan niet in de toekomst kijken. Wat ik wel ga doen is vanavond genadig goed spareribs eten en daarna lekkere Hertog Jan biertjes drinken met wat vrienden. Ondanks dat ik het ontzettend lame vind om een zalig Nieuwjaar te wensen doe ik het toch als teken van formaliteit. Dus bij deze; zalig Nieuwjaar stelletje afgetrapte hoerenlopertjes en een fijn leven toegewenst!
30-12-2009
2010; and the rest of my life
Hier zit ik dan. Van verveling ben ik vandaag maar Californication gaan kijken. Dit keer seizoen 2. Wat een pracht serie is het ook. Die serie zet mij aan het denken. En dat komt omdat de hoofdrolspeler nou net mijn grote voorbeeld is; Hank Moody. Ik kan totaal niet uitleggen hoe hij is, of wat hij doet ofzo. Als je dat wilt weten, moet je de serie maar kijken.
Het is ook weer bijna het einde van het jaar. Tweeduizendnegen, een lang woord. Der is ook wel wat gebeurd dit jaar. Mexicaanse griep, aanslag op Oranje, de crisis, mijn carierre switch van rozenknipper naar snackbar medewerker op een vakantie park, achttiende verjaardag (niet dat die zo speciaal was, want naarmate je ouder wordt is jarig zijn saai), het experiment om een serieus stukje proza te schrijven, nieuwe school. Ach fuck it, ik heb geen zin om nog meer te verzinnen om die rij langer te maken. Maar dat zijn wel de hoogte punten, op die laatste drie na dan. En die eerste drie gaan niet eens over mij. De vierde wel. En ik moet zeggen, thank 'God' dat ik dat heb gedaan. Jullie kennen allemaal wel het nummer summer of '69. Nou, voor mij is het summer of '09. Deze zomer was namelijk fantastisch. En nee, niet omdat ik naar het Spaanse uitgaans oord Lloret de Mar ben geweest. Want dat is echt totaal niks voor mij. Maar het was fantastisch omdat het echt bijna elke avond een feestje was. De kampvuren met collega's. Na hangen in de kroeg. Chillen in de huisjes van de stagaires en natuurlijk het vele uitgaan bij Lei. Het heeft mij ook wel even het ziektebed ingeramd want door al dat gefeest en gewerkt daalde mijn weerstand vrij snel. Om een lang verhaal te kort te maken, zomer '09; fantasico. Ik zou het zo over doen.
En 2010? Wat gaat mij dat brengen? Je ne sais pas, maar ik kan wel wat gokken. Australie ofcourse, daar kijk ik echt naar uit. En Emma komt ook weer terug in 2010! Daar kijk ik ook naar uit. En natuurlijk het vele gefeest in de zomer weer. Ik hoor trouwens niet bij het deel van de studenten dat met de opleiding stopt, ik ga door! Want het is echt mijn ding. Ik zit alleen nog wel te twijfelen of ik niet journalistiek had moeten studeren ofzo.
Schrijven is toch echt mijn ding. Ik stop mijn energie erin. En dit klinkt misschien een beetje ego, maar ik denk dat ik het kan. Ik kan goed schrijven, als ik dat wil. Ik kan gevoelens beschrijven op papier. En daar moet ik blij mee zijn. Ik bedoel, niet iedereen kan schrijven. Veel mensen kunnen wel schrijven, maar niet literair schrijven als je snapt wat ik bedoel. Want het is lastig, echt waar. Je moet gevoelens opwekken met woorden. Spanning veroorzaken, humor op papier zetten of verdriet verwoorden. En dat zonder mimiek, zonder handgebaren, geen geluid. Helemaal niks, alleen maar woorden. En dat moet je kunnen, dat kan je niet leren. Als iemand je ooit verteld dat hij je dat kan leren, dan praat hij serieus poep want dat kan niemand. Dus ik ga er wat mee doen, met dat schrijven.
Jullie hebben een klein stukje gezien van mijn 'skills'. En ik vind het matig. Ik ga het niet goed noemen want dan klink ik echt ego. Alleen het lastige met mij is. Als ik een verhaal heb, moet ik het echt in een keer op papier knallen. Dat moment, dat gevoel, dat is zo raar. Dan heb je gewoon zin om te schrijven. En het kan ook zo over zijn. Daarom is een lang verhaal ook niks voor mij. Dat duurt veelste lang. Short stories, dat is meer mijn ding. Alleen het laatste verhaal met die enorm slechte titel was geen short-story meer. In mijn ogen niet tenminste. Spannend was het wel en ik zal het ooit nog wel finishen denk ik.
En nu genoeg over the writing-bullshit. Ik heb een paar dagen geleden met twee vrienden/collega's(ja dat krijg je als je op Resort werkt) genaamd Tim en Etienne een filmpje gemaakt. En niet zomaar een filmpje. Nee, een filmpje voor Emma-sophie. Omdat ze helemaal daar in het verre Oosten zit in Thailand. Hier is het filmpje. Kort maar krachtig.
En ja, je ziet mij aan de waterpijp. En nu denken jullie allemaal. OOOH Thijs is een drugsverslaafde no-life die al zijn geld uitgeeft aan drugs en uiteindelijk van het spoor af raakt en onder een brug gaat wonen. Dames en heren, laat het even duidelijk zijn. In een waterpijp hoeft niet altijd drugs in te zitten en die zat er ook niet in. In tegendeel, het is juist heel gezellig zo'n waterpijp. Je doet der wat fruittabak in. Gaat zitten met wat mensen en dan gewoon lekker socializen, biertje der bij enzo. Heerlijk! En ja, ik geef toe, ik zie er behoorlijk stoned uit en doe ook raar. Maar je ziet de biertjes staan. En als je die dag 8,5 uur hebt gewerkt ga je vanzelf zo uit je ogen kijken. And don't mind the incredible 'maar niet heus' joke.
Maar dit was dus het filmpje voor Emma! En dit is ook het einde van dit bericht. Fijn 2010 allemaal! Ik ga morgen spareribs eten en drinkend het nieuwe jaar in. Have fun, have a nice life. Enjoy!
Het is ook weer bijna het einde van het jaar. Tweeduizendnegen, een lang woord. Der is ook wel wat gebeurd dit jaar. Mexicaanse griep, aanslag op Oranje, de crisis, mijn carierre switch van rozenknipper naar snackbar medewerker op een vakantie park, achttiende verjaardag (niet dat die zo speciaal was, want naarmate je ouder wordt is jarig zijn saai), het experiment om een serieus stukje proza te schrijven, nieuwe school. Ach fuck it, ik heb geen zin om nog meer te verzinnen om die rij langer te maken. Maar dat zijn wel de hoogte punten, op die laatste drie na dan. En die eerste drie gaan niet eens over mij. De vierde wel. En ik moet zeggen, thank 'God' dat ik dat heb gedaan. Jullie kennen allemaal wel het nummer summer of '69. Nou, voor mij is het summer of '09. Deze zomer was namelijk fantastisch. En nee, niet omdat ik naar het Spaanse uitgaans oord Lloret de Mar ben geweest. Want dat is echt totaal niks voor mij. Maar het was fantastisch omdat het echt bijna elke avond een feestje was. De kampvuren met collega's. Na hangen in de kroeg. Chillen in de huisjes van de stagaires en natuurlijk het vele uitgaan bij Lei. Het heeft mij ook wel even het ziektebed ingeramd want door al dat gefeest en gewerkt daalde mijn weerstand vrij snel. Om een lang verhaal te kort te maken, zomer '09; fantasico. Ik zou het zo over doen.
En 2010? Wat gaat mij dat brengen? Je ne sais pas, maar ik kan wel wat gokken. Australie ofcourse, daar kijk ik echt naar uit. En Emma komt ook weer terug in 2010! Daar kijk ik ook naar uit. En natuurlijk het vele gefeest in de zomer weer. Ik hoor trouwens niet bij het deel van de studenten dat met de opleiding stopt, ik ga door! Want het is echt mijn ding. Ik zit alleen nog wel te twijfelen of ik niet journalistiek had moeten studeren ofzo.
Schrijven is toch echt mijn ding. Ik stop mijn energie erin. En dit klinkt misschien een beetje ego, maar ik denk dat ik het kan. Ik kan goed schrijven, als ik dat wil. Ik kan gevoelens beschrijven op papier. En daar moet ik blij mee zijn. Ik bedoel, niet iedereen kan schrijven. Veel mensen kunnen wel schrijven, maar niet literair schrijven als je snapt wat ik bedoel. Want het is lastig, echt waar. Je moet gevoelens opwekken met woorden. Spanning veroorzaken, humor op papier zetten of verdriet verwoorden. En dat zonder mimiek, zonder handgebaren, geen geluid. Helemaal niks, alleen maar woorden. En dat moet je kunnen, dat kan je niet leren. Als iemand je ooit verteld dat hij je dat kan leren, dan praat hij serieus poep want dat kan niemand. Dus ik ga er wat mee doen, met dat schrijven.
Jullie hebben een klein stukje gezien van mijn 'skills'. En ik vind het matig. Ik ga het niet goed noemen want dan klink ik echt ego. Alleen het lastige met mij is. Als ik een verhaal heb, moet ik het echt in een keer op papier knallen. Dat moment, dat gevoel, dat is zo raar. Dan heb je gewoon zin om te schrijven. En het kan ook zo over zijn. Daarom is een lang verhaal ook niks voor mij. Dat duurt veelste lang. Short stories, dat is meer mijn ding. Alleen het laatste verhaal met die enorm slechte titel was geen short-story meer. In mijn ogen niet tenminste. Spannend was het wel en ik zal het ooit nog wel finishen denk ik.
En nu genoeg over the writing-bullshit. Ik heb een paar dagen geleden met twee vrienden/collega's(ja dat krijg je als je op Resort werkt) genaamd Tim en Etienne een filmpje gemaakt. En niet zomaar een filmpje. Nee, een filmpje voor Emma-sophie. Omdat ze helemaal daar in het verre Oosten zit in Thailand. Hier is het filmpje. Kort maar krachtig.
En ja, je ziet mij aan de waterpijp. En nu denken jullie allemaal. OOOH Thijs is een drugsverslaafde no-life die al zijn geld uitgeeft aan drugs en uiteindelijk van het spoor af raakt en onder een brug gaat wonen. Dames en heren, laat het even duidelijk zijn. In een waterpijp hoeft niet altijd drugs in te zitten en die zat er ook niet in. In tegendeel, het is juist heel gezellig zo'n waterpijp. Je doet der wat fruittabak in. Gaat zitten met wat mensen en dan gewoon lekker socializen, biertje der bij enzo. Heerlijk! En ja, ik geef toe, ik zie er behoorlijk stoned uit en doe ook raar. Maar je ziet de biertjes staan. En als je die dag 8,5 uur hebt gewerkt ga je vanzelf zo uit je ogen kijken. And don't mind the incredible 'maar niet heus' joke.
Maar dit was dus het filmpje voor Emma! En dit is ook het einde van dit bericht. Fijn 2010 allemaal! Ik ga morgen spareribs eten en drinkend het nieuwe jaar in. Have fun, have a nice life. Enjoy!
Abonneren op:
Posts (Atom)